Veul voor weinig!

Eet meer Bossche Bollen!

‘Koopt Nederlandsche waar!’. Het lijkt een slogan uit vroeger tijden. Toen je chips nog niet in de computer stopte maar in je mond. Toen De Els nog geen winkelcentrum was, maar een boom en toen bloembollen nog lekker waren;-)

Er is nu een mannetje in driedelig pak die de oud-Hollandse kreet regionaal nieuw leven wil in blazen. Volgens ene Ed Hendriks moeten we meer Brabantse producten consumeren. Net als Parma geassocieerd wordt met ham, moet Brabant doen denken aan worstenbrood en Bossche Bollen.

De regionale ‘nationalist’ lijkt zijn tijd mee te hebben. De zachte ‘g’ is hipper dan ooit. De economie draait op volle toeren. ‘Brabant’ van Guus Meeuwis wordt overal luidkeels meegebruld en Omroep Brabant haalt enorme kijkcijfers. Het zelfbewustzijn van de Brabander lijkt op een hoogtepunt.

Was het vroeger de Randstedeling die vol dédain neerkeek op de provincialen van onder de rivieren. Nu zijn het de Brabanders die de ‘poeha’ en ‘arrogantie’ in de grote steden weglachen als lomp en ondoordacht.

Best leuk hoor, al die trotse Brabanders. Ook ik zing vrolijk – lichtelijk vals – mee met ‘Het leven is goed in het Brabantse land’.

Maar Brabantse producten promoten? Ik zie er bar weinig in. In Litouwen zitten ze toch niet te wachten op een fles Schrobbelèr of smeuïge Borkse Koek?

Laten we eerst als kikkerlandje maar eens opvallen in de EU. Nederland en zeker Brabant is te klein om enge regionaal-nationalistische gedachten te koesteren. Maar eet gerust een worstenbroodje.

Uw Culinaire Engel
gevleugeld@gmail.com

Gevleugeld
"Te extreem"

"Je column is te extreem." Zo werd mij van hogerhand onlangs mee gedeeld. Persoonlijk vind ik dat allemaal wel meevallen, maar goed. Ik begrijp dat niet iedere lezer zit te wachten op sommige ‘viezigheid’. Gezagsgetrouw als ik ben, wordt daarom deze column vanaf deze week elke keer een stukje netter en braver. U moet ten slotte wel een beetje kunnen wennen aan de nieuwe stijl…

Naast smullen van lekker eten, breng ik ook af en toe mijn lichaam in beweging. Ik trap tegen een bal aan bij WSC. De enige voetbalvereniging in deze regio waar je zelf moet betalen voor een shirt met sponsornaam erop. Vreemd beleid waar veel leden weinig van snappen…

Afgelopen weekend ging ik met mijn elftal (zaterdag 3) een weekendje weg. Doen we ieder jaar. Twee jaar geleden was het Gent, vorig jaar Keulen en dit jaar genoten we van de rust op een bungalowpark in het nietige Gennip. Alhoewel rust. Het ruisen van de bomen is onhoorbaar in een huisje waar een voetbalelftal bivakkeert. Wie het ooit heeft meegemaakt, weet wat ik bedoel.

Chips vloog door de lucht. Het rustige leven van de eekhoorntjes buiten, werd bruut verstoord door wat naakte voetbalbillen. Uit een meegebracht stereosetje knalde ‘hardstyle’ op vol volume en een teamgenoot wilde een leeg krat bier in de brandende open haard gooien.

Veel drank hoort ook bij een ‘voetbalweekend’. En wil je gedurende langere tijd blijven ‘tanken’, dan is een goede bodem in de maag erg belangrijk. Vreemd genoeg werd Uw Culinaire Engel niet ingeschakeld voor het bereiden van een voedzaam diner. Wel werd vol overgave de supermarkt in het centrum bezocht. De blikken knakworst en tomatensoep vlogen sneller het winkelwagentje in, dan dat Arjen Robben een ‘schwalbe’ kan inzetten. Nog een geluk dat er een bezorgservice was.

Op een gegeven moment werd besloten hamburgers en frikadellen te bakken. Uiteraard met veel mayo en satésaus. Ondanks de goede bedoelingen van de kok, bestond het resultaat van het gestoei in de keuken uit zwartgeblakerde vleesschijven. Culinair is anders.

Zou een weekendje weg met een vrouwelijk hockeyelftal er anders uitzien? Want dan ga ik daar volgend jaar mee op pad. Mail me gerust voor een uitnodiging…

Uw Culinaire Engel

Gevleugeld

Psychedelische ratatouille

  Tomaat, aubergine, courgette, paprika, ui en natuurlijk knoflook. Het zijn de basisingrediënten van ratatouille. De Franse groenteschotel krijgt deze zomer een naamgenoot in de vorm van een nieuwe animatiefilm van Disney en Pixar. Op de internetsite van de film lijken Remy de Rat en Linguini de kok hoofdrollen te vervullen. Ik heb geen idee waar de rolprent verder over gaat, maar met wat wilde fantasie kunnen we op deze plek wel een bijzonder scenario in elkaar flatsen. Niet geschikt voor kijkers onder de 16 jaar.

Eenzaam dwaalt Remy de Rat door een buitenwijk in schemerend Parijs. Uit een wegrottend houten kozijn schalt Edith Piaf. De voorruit van een inmiddels gesloten audiowinkel is aan diggelen geslagen. Bijna heel het pand is leeggeroofd, maar één tv hebben de dieven laten staan. Op vol volume kibbelen Sarkozy en Royal waarom zij de beste keuze voor Frankrijk zijn. Brandende autowrakken rondom de winkel versterken de wat apocalyptische sfeer.

Remy is niet gelukkig. Zijn enige vriend hier in de buurt is Linguini de kok die hem uit medelijden af en toe wat eten toe stopt. Wat bedorven karbonade. Een restje aardappelsoufflé. Het is elke keer weer een verrassing wat Linguini hem voorschotelt. Vol verwachting trippelt Remy ook vandaag weer richting La Poubelle, het vervallen restaurant waar de kok werkt. En ja hoor… Ook deze keer staat er weer een pannetje klaar.

Mmm…ratatouille. Dat is ook koud lekker. Remy neemt een hap en kan zich al snel niet meer beheersen. In een mum van tijd is de roestvrijstalen bodem bereikt. Verzadigd zakt de rat lui tegen een kapotte lantarenpaal. Maar wat er dan gebeurt…

Een fel licht schijnt in Remy’s kooloogjes. Alles draait en de grauwe straten om hem heen verdwijnen. De uitgebrande autowrakken maken plaats voor een roze kasteel. Is dit het Land van Ooit? Nee, geen familie Taminiau of rare welkomstgroet te bekennen. Verderop danst wel Mickey Mouse. Vol bravoure showt hij zijn nieuwste jumpstyle pasjes aan Goofy. Zou Remy in Eurodisney zijn? Onmogelijk. Het familiepark zou een topless rattenshow vast niet goedkeuren. En kijk daar! Shrek die copulerend veelpratende ezels afwerkt… Dat kan niet passen in het brave beleid van het Franse park. Gniffelend aanschouwt Remy de fluorescerende beelden voor zijn neus. Maar na 60 minuten woeste fantasie verbleken de kleuren. De groentetrip verandert langzaam weer in de bleke grauwe werkelijkheid. Remy de Rat blijft beduusd alleen achter in de straten van Parijs. Waarom heeft Linguini niet elke dag ratatouille op het menu staan?

Uw Culinaire Engel

Fotootje volgt bij deze column.

Gevleugeld
Bloed in de keuken

Het is half drie, vrijdagnacht. Bloedend sta ik in de keuken. Een rood spoor achter me geeft mijn route weer. Tot aan de voordeur liggen rode plasjes. Shit, ook een druppel op mijn schoen. Waar is die schaar verdomme? Ik kijk naar het messenblok. Zou het daarmee lukken? Mijn ogen dwalen chaotisch over het keukenblad. Waarom is er niemand in huis om me te helpen zoeken? Met een harde ruk trek ik de besteklade open. Oeps, beetje veel lawaai. Als de buren maar niet wakker worden…

Blikopener, vorken, lepels, messen. Verdomme! Niets bruikbaars te bekennen. Of zou dat aardappelschilmesje…? Nee, onzin. Te bot en te onhandig. Mijn maag begint te knorren, maar eieren bakken duurt te lang. Als ik teveel tijd verpruts, zijn mijn rode spetters niet meer uit te wissen.

Met een rotvaart snel ik de trap op. Het medicijnkastje is zelden zo goed van binnen bestudeerd. Paracetamol, oogdruppels, verband en een potje tijgerbalsem. Maar ook hier geen knipapparaat. Onder het bed misschien? Het is mijn volgende ondoordachte gedachte. Mijn blik onder de lattenbodem brengt grote vlokken stof in beweging. Toch maar eens schoonmaken…

He, een smsje. Of het goed met me gaat? Ja, hoor… met mij gaat het best. Pijn heb ik niet. Maar wat hulp zou welkom zijn. Al moet ik dan wel eerst die schaar vinden…

Ik dender weer naar beneden en stuif de keuken in. Toch maar even een sneetje met hagelslag. Al boter smerend, druppelt wat bloed over mijn boterham. Lekker hoor! Ook weinig honger meer…

Een glimlach verschijnt op mijn gezicht als ik de besteklade weer dicht wil doen. Daar ligt ie! De schaar. Ik ben gered.

Uitleg van de tekst hierboven? Vrijdagnacht viel ik nogal hard van mijn fiets in het centrum van Waalwijk. Gevolg: dik blauw oog en flinke schaafwonden in mijn gezicht. Het duurde een tijdje voordat ik een schaar had gevonden om mijn pleisters af te knippen. Da’s eigenlijk alles…

Uw Culinaire Engel

Bondo do Role uit Brasil maakt een heerlijk opzwepend fris geluid. Dansen, gitaren! De opgefunkte nieuwe Cansei de ser Sexy!

Foto enzo volgen… maar dan staat de column van deze week maar vast op deze weblog.

Gevleugeld

1000 ingrediënten over de kip

Oktober 2006 was ik in Mexico. Prachtig land en ook culinair absolute klasse. De taco’s, tamales, enchilada’s en tortilla’s brachten mijn smaakpapillen af en toe in vervoering. Absoluut niet te vergelijken met de zogenaamde ‘wereldgerechten’ die je in de Nederlandse supermarkt aantreft.

Een unieke, maar ingewikkelde chocoladesaus in de Mexicaanse keuken is Mole. Het donkerbruine goedje wordt gegeten met verschillende soorten vlees en kip. Het originele recept bevat meer dan 1000 ingrediënten waaronder vele soorten pepers.  De meeste Mexicaanse huisvrouwen beginnen daar niet meer aan. Zeker niet als de saus in diverse varianten gewoon in de supermarkt staat.  Tot mijn verbazing zag ik dat ook het Nederlandse Unilever zich op de Mexicaanse Mole-markt heeft gestort. ‘Knorr Mole Poblano’ stond keurig op de verpakking. Niet in Zaandam gemaakt maar toch. Gelijk maar een pakje meegenomen. Maar heb het nog steeds niet klaar gemaakt.

Protesteren lijkt af en toe wel een hobby in Mexico. Voor allerlei zaken worden spandoeken de lucht in gehesen. Te hoge prijzen, een corrupte gouverneur of antennemasten. Het Midden-Amerikaanse volk weet telkens wel een reden te verzinnen om leuzen schreeuwend door de straten te trekken. Na zo’n zeven dagen Mexico-City besloten mijn darmen zich solidair te verklaren met de actievoerders. Reden van protest waren de vele chilipepers die ik door mijn keel liet glijden. De pittige smaakmakers bleken te scherp voor een lichaam dat gewend is aan een Nederlands dieet. Gevolg: uitwerpselen zo vloeibaar als water. Vast bekend bij de meeste lezers die langere tijd buiten Europa verbleven.

Mijn darmen bleken geen Agnes Jongerius als onderhandelaar te hebben, dus ik moest persoonlijk met ze ‘aan tafel’. Bananen waren mijn eerste bod. Maar voor een doorbraak bleek Chiquita onvoldoende. De tijd drong. Over een paar dagen stond een bustrip van vijf uur naar kustplaats Acapulco op het programma. En als je om de paar minuten wc-drang hebt, begin je liever niet aan zo’n tocht. Op mijn tweede bod – twee tabletjes Norit – kwam wat beweging,   maar uiteindelijk werd ook dit resoluut van de hand gewezen. Toen maar grof geschut ingezet. Licht voedsel, vijf tabletten Norit, twee Diacure en bananen. En, ja hoor. Mijn darmen gingen akkoord. Al ging poepen vervolgens wel erg moeilijk.

Uw Culinaire Engel

Gevleugeld

Kroepoek uit vuilniszak
De paashaas en Schijndel. Voor mij horen die twee sinds een paar jaar bij elkaar als de kip en het ei. Pasen staat voor mij synoniem aan kamperen in een veldje. Waar normaal wat koeien hun vlaaien uitwerpen, zet ik mijn koepeltentje neer. Muziekje erbij. En relaxen maar. Denk nou niet meteen dat ik rustig in de vrije natuur van de Mattheüs Passion lig te genieten… Bach kan dan bij Pasen horen. In het Brabantse Schijndel ben ik hem nog nooit tegen gekomen.

Foto: Catlijne Akkermans

Paaspop heet het festival waar ik tijdens de paasdagen bivakkeer. Hanenkammen, bier en gitaren dus. Maar ook dancefreaks, stonede Bob Marley-klonen met dreadlocks, verklede paashazen en cabaretliefhebbers dartelen rond in de wei. In vijf enorme podiumtenten is van alles te doen, maar ik zal het hier niet over het programma hebben. Dit is tenslotte een kookrubriek.

Vroeger stonden vooral hamburgers en friet op het menu van de festivalganger. Tegenwoordig vinden ook nasi rames, gyros, bapao, salades, wafels, soepen, pizza en fruit hun weg naar de festivalmagen. Erg populair is de kraam met pannenkoeken. De gebakken schijven gemaakt van bloem, ei, melk en wat boter vinden in tal van variaties gretig aftrek. Jam, kaas/spek, appel/rozijnen en de klassieker met stroop. Ze gaan er in als (pannen)koek. Ook al betaal je je blauw voor zo’n lapje deeg…

De Restolounge is op Paaspop het epicentrum van de eetliefhebber. Het is een joekel van een tent met een enorme rij eetkraampjes. Aan flinke biertafels wordt geschranst en gevreten. Niet altijd met dichte mond, maar wat mosterd op de kin mag de pret niet drukken. Ga je zitten, dan is het uitkijken voor kleding en armen. Voor je het weet zit je onder de mayonaise en ketchup. De tafels liggen vol afgekloven kipkluifjes en repen pizzadeeg. Keurig netjes past niet bij een festival.

Rustig genieten van je maaltijd is op Paaspop ook onmogelijk. In de ‘restotent’ staat een podium waar een dj of band zorgt voor de verplichte dinersoundtrack. En dat kan best hard gaan. Zo herinner ik mij een aantal jaar geleden een ‘grunter’ van een deathmetalband die mijn frietje bijna uit mijn handen ‘schreeuwde’. Zo hard heb ik het op Paaspop daarna niet meer gehoord. Maar voor de zekerheid ben ik dit jaar met mijn bakje bami maar even veilig buiten de tent in het gras gaan zitten (zie foto). Al was dat eigenlijk meer omdat de zon scheen…

Na mijn woorden hierboven lijkt het misschien of ik een hekel heb aan festivals. Het tegendeel is waar. Je kunt mij rustig een echt festivalmens noemen. Vrijheid, blijheid en doen waar je zin in hebt. Dat die Aziatische cateraars de kroepoek dan uit een grote vuilniszak vissen, maakt geen donder uit. Lachende mensen, muziek en een enorme teringbende. Het is mijn ideale wereld.

Uw Culinaire Engel

Gevleugeld
Gooi Sonja Bakker maar in de… frituurpan

Deze column kent liefhebbers… Heel wat stiekem… Maar er zijn ook tegenstanders. Mensen die een gruwelijke hekel hebben aan deze brij woorden. Vreemd is dat niet. Ik zoek af en toe grenzen op. Veel mensen op straat en in de kroeg vragen mij of ik nog geen boze brieven kreeg. Ik moet tot mijn spijt melden ‘nee, geen enkele’. Want eerlijk gezegd had ik wel op wat tegengas gehoopt. Dat iemand met een scherpe pen mij knock-out in de hoek zou schrijven. Helaas. Voorlopig nog geen brief van een tikkende Rocky. De christelijke medemens was niet te shockeren met abortuscocktails. Hondenliefhebbers voelden geen nood om in de pen te klimmen na mijn schaamteloze promotie van hondenvlees. En zelfs oorlogsveteranen moesten blijkbaar wel gniffelen om dikke Ariërs die hun armen swingend ten hemel heffen… Hoe smakeloos;-)

De tijd van dreigbrieven richting vrijzinnige columnisten ligt blijkbaar achter ons. Of zou het eraan liggen dat ik geen enkele noodzaak voel om moslims te krenken? Ik zit er totaal niet mee als vrome gelovigen mij geen hand geven. Wat moet ik met een hand? Ik ben toch geen kannibaal? Ik hou wel van veel mensen, maar dat betekent niet dat ik menselijk vlees in de maaltijd wil verwerken. Getverderrie. Dat aardige moslims mij maar uitnodigen voor een heerlijke maaltijd! Of wat ingrediënten van hun prachtkeukens integreren in onze stamppotten!

Mijn collega van De Maasroute (dat is dat gratis krantje op donderdag) stortte zich in haar column braaf op het Sonja Bakker-dieet. Misschien heeft u het niet gelezen maar dan staat er iets als: ‘Jippiedepippie. Weer wat onsjes kwijt’. Prima hoor. Mijn zegen heb je. Het zal wel nodig zijn geweest… Maar mag je stukje wat origineler qua onderwerp?

Sonja Bakker zelf vindt al die ophef om haar simpele – soms smakeloze – recepten wel best. Ze wrijft content in haar handjes bij al die gratis reclame. Weer een paar boekjes verkocht. Kan haar het wat verrekken dat al haar recepten over tien jaar onverkoopbaar in de ramsj liggen? Naast die van het Atkins-dieet…

Bent u toevallig aan het Sonja Bakkeren? En krijgt u na het lezen van deze column zin in een schijt aan Sonja-dag, zoals ze dat in haar boeken noemt?

Het schijnt een grappig gezicht te zijn als je haar hele oeuvre in wat heet frituurvet gooit… Je hebt het niet van mij…

Uw Culinaire Engel